Zeeland op zijn best!

Tekst: Hans Cuppen    Foto's: Hans Cuppen

Kaart

Praktische informatie

Wandeling
Een kaartje en uitgebreide routebeschrijving van de voormalige tweedaagse NS-wandeling Veerse Wateren kunt u hier downloaden. De eerste dag gaat van Middelburg naar Veere (13 kilometer) en de tweede dag loopt u van Veere naar Arnemuiden (9 kilometer). Een groot deel van de route is verboden voor honden.
Tussen Middelburg en Veere kunt u van maandag tot en met zaterdag alleen wat eten of drinken bij Kaasboerderij Schellach. Tussen Veere en Arnemuiden is geen horeca.

Vervoer
Tussen Middelburg en Arnemuiden v.v. is een treinverbinding (ieder half uur).
Tussen Middelburg en Veere v.v. rijdt bus 54 (ieder uur).

Verblijf
In Middelburg, Veere en omstreken is voldoende aanbod van overnachtingsmogelijkheden.
Kijk hier voor overnachtingsmogelijkheden en prijzen op de site van de VVV van Walcheren.


Artikel

Print Friendly, PDF & Email

Mijn zus en ik lopen Veerse Wateren, een oude tweedaagse NS-wandeling door de provincie met de minste inwoners. We zigzaggen er door een oneindig weids en waterrijk landschap en doen ook nog Middelburg en Veere aan, plaatsen met een rijke historie!

Als we het station van Middelburg uit lopen horen we het carillon van de Lange Jan, de abdijtoren. We steken het Kanaal door Walcheren over, de verbinding tussen Vlissingen aan de Westerschelde en het Veerse Meer, en lopen het centrum in.

Malala
Daar wacht ons koninklijk bezoek. Wat blijkt, vandaag worden in de Nieuwe Kerk in Middelburg de prestigieuze Franklin Roosevelt Four Freedom Awards uitgereikt. Onder meer het Pakistaanse meisje Malala Yousafzai ontvangt er een. Terwijl de eerste royalty-watchers zich achter dranghekken opstellen om later wellicht een glimp op te vangen van Willem-Alexander en Máxima, lopen wij door naar de Grote Markt.
De zon komt steeds vaker tevoorschijn en zal zich dit weekend niet meer laten verjagen. Vanaf een terrasje kijken we uit op het monumentale en zeer fraaie stadhuis met toren. In de volksmond heet de toren Malle Betje, omdat naar het schijnt de klok altijd achterloopt bij die van de Lange Jan. Na de koffie lopen we naar het noorden en Brigdamme binnen, eens een zelfstandig dorp, nu onderdeel van de Zeeuwse hoofdstad. Over het Brigdamse paadje waar eens turf werd gegraven lopen we de bebouwing uit en dient het open en weidse landschap zich aan. In de verte, aan de horizon, zien we al vaag de contouren van Veere, ons einddoel van vandaag.

Zigzaggen
Als we de ANWB-borden mogen geloven ligt Veere slechts vijf kilometer verwijderd van Middelburg. Onze wandeling zigzagt echter dertien kilometer door het Zeeuwse land, een rust- en broedgebied voor weide- en watervogels. Het Waterschap houdt het waterpeil van de kreken – brak water overigens – kunstmatig laag zodat er geen wateroverlast ontstaat. De inwoners van Walcheren hielden het na de Watersnood ramp in 1953 hoe dan ook grotendeels droog.
Dat was anders in 1944. Toen stond Walcheren een jaar lang onder water doordat geallieerden de zeedijk bombardeerden om de Duitse troepen te verdrijven. We volgen kilometers lang een pad langs een kreek, die eerst de Veerse Watergang heet en halverwege overgaat in Botjeszee. Het water wordt allengs zoeter en dat is te zien aan de vegetatie, zoals het wuivende riet, dat in de overdadige zonneschijn fel wit afsteekt tegen de groene weilanden met grazende koeien en schapen en daarboven blauwe lucht met wolkjes; Hollandser kan haast niet!
De kreek meandert door het landschap. We passeren sluishekjes, steken bruggetjes over, lopen links en dan weer rechts van het water (klik hier voor een korte impressie). En voortdurend kijken we de eindeloze ruimte in. Achter ons tekent Middelburg zich af tegen de horizon, met de koepel van de Oostkerk, de toren van de Lange Jan en Malle Betje. Voor ons doemt Veere op.

Dorstig
Het laatste deel van de route leidt ons over de dijk langs het Veerse Meer. We passeren een witte molen, genaamd De Koe. Dan stuiten we op het Bastion, de oude stadsmuren en poorten van Veere. Door de open verbinding met zee ontwikkelde Veere zich in de voorbije eeuwen tot een belangrijk haven- en handelsstadje. Vandaag de dag doen vooral veel toeristen Veere aan. Over een wenteltrap dalen we af en door een overdekte en pikdonkere doorgang, een zogenaamde poterne, bereiken we uiteindelijk het jachthaventje van Veere. We steken een wit ophaalbruggetje over naar De Kaai. Het stadhuis staat helaas in de steigers. Het carillon in de toren schijnt verkozen te zijn tot een van de mooiste van Nederland. Dorstig schuiven we aan op een terrasje aan De Markt.

Robuust
De volgende wandeldag vervolgen we de route. Over de Torenwal in Veere lopen we langs het Veerse Meer; nu dus een meer. Het afdammen van het Veerse Gat was na de Watersnoodramp een van de eerste Deltawerken. Het Veerse Meer scheidt Walcheren en Zuid-Beveland van Noord-Beveland. Onderaan de dijk staat de Grote of Onze-Lieve-Vrouwekerk. Robuust is een understatement voor de kerk uit 1348, die door de eeuwen heen verschillende functies heeft gehad. Behalve godshuis was het ten tijde van Napoleon een soldatenhospitaal, bedelaarshuis, later kazerne en nu cultureel centrum.
Over sluisdeuren steken we het Kanaal door Walcheren over. We verlaten Walcheren en zetten voet op Zuid-Bevelandse bodem. In tegenstelling tot die van Walcheren hielden de inwoners van Zuid-Beveland het in 1953 niet droog. Doordat het water over de dijken van de polders stroomde, kwam het grondgebied rond Arnemuiden en Kleverskerke onder water te staan. Kleverskerke lag als een schiereiland in een binnenzee. De tweehonderdvijftig koppen tellende bevolking werd geëvacueerd. In Arnemuiden liepen enkele straten onder. Zestig jaar later voelt de bodem van de Oranjepolder enigszins zompig aan.
Om natte voeten te vermijden verkiezen we het geasfalteerde fietspad even verderop boven het graspad langs het water. Wandelaars komen we niet tegen, wel aardig wat fietsers; vooral zestigplussers, zoals mijn zus en ik.

De klok van Arnemuiden
Na enkele kilometers langs dijken met grazende schapen laten we het Veerse Meer links liggen en gaan via een overstapje een brede grasdijk op, met een bomenrij aan weerszijden. Dit was ooit een zeedijk. Schepen voeren langs de dijk naar de monding van de Arne (Arnemuiden). De Arne stond in verbinding met het Sloe, een vaarwater tussen het voormalige eiland Walcheren en Zuid-Beveland. Arnemuiden was door de eeuwen heen een aansprekende vissersplaats. Toen het Sloe in 1872 werd afgedamd, verloor Arnemuiden de verbinding met de zee en ging de visserij er ter ziele. De visserijvloot moest uitwijken naar plaatsen als Vlissingen en Veere.
We passeren voetbalvelden en zien de eerste huizen van Arnemuiden. Boven de bomen steekt de spits van de kerktoren uit. We volgen een singel langs het spoor en even later staan we op het perron van het stationnetje. De rest van de dag ontkom ik helaas niet aan een deuntje in mijn hoofd, waarvan hierna het refrein.

     Als de klok van Arnemuiden
     Welkom thuis voor ons zal luiden
     Wordt de vreugde soms vermengd met droefenis
     Als een schip op zee gebleven is

U wilt de vertolking door De Havenzangers in zijn geheel horen? Zeker weten? Klik dan hier. Maar ik heb u gewaarschuwd!

Mei 2014

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.