Soldaat flierefluiter (naar Rome 3)

Tekst: Klaas van der Veen    Foto's: Klaas van der Veen

Artikel

Print Friendly, PDF & Email

Vorige keer schreef ik dat er tijdens een pelgrimstocht een onvoorziene factor opduikt. Die je het beste kan omarmen. Zegt de loslaat-literatuur. Maar de gewone knul of meid wil het onvoorziene temmen. In het slechtste geval bloedt je reis daarvan dood. Dus … wat is nou een geschikte reishouding? Zeven pelgrimstypes en hun aanpak.

De flierefluiter
‘Je kunt net zo goed naar Rome lopen, dat is vast leuk’, dacht de flierefluiter en hij ging. Hij loopt vaak verkeerd, maakt soms gekke lange dagen. Door zijn onbevangenheid ontmoet hij leuke mensen en loopt hij pardoes tegen allerlei avonturen op. De rugzak, geen idee wat-ie weegt. En die gidsen over Italiaanse stadjes moeten toch echt mee. Als hij al schrijft, is dat een plezier om te lezen. Bevlogen, met een prettig lezende pechfactor die de aspirant pelgrim moed geeft. De flierefluiter, je wou dat je hem was. Meestal, en vooral achteraf.

De ANWB-pelgrim
Deze is zo bang, altijd al eigenlijk, dat hij z’n zaakjes perfect op orde heeft. Op goede dagen houdt-ie zo energie over om te genieten, maar in het slechtste geval nemen huishoudelijke gewoontes de reis over, en is alles nodeloos ingewikkeld. Een pelgrimstocht krijgt dan iets amechtigs, iets mechanisch. Een reisgids brengt je op ideeën, voorbereiden is nodig, maar alles vantevoren willen regelen?

Ik geef toe, ik houd zelf ook wel van ontspannen sleur. Een handwasje na het inchecken, het geeft zo fijn houvast. Laat de flierefluiter maar op tijd opduiken om het ANWB-gen te dempen.

De narcist-romanticus
Groots en meeslepend zo’n pelgrimstocht beleven, het lijkt een goed idee. Waarom niet elke heuvel tot woeste berg promoveren, en elk buitje tot zondvloed? De iPad is mee voor het dagelijkse applaus. Hij blogt dat hij bij passanten bewondering oogst (lees: aftroggelt), en dat hij ‘vrijwillig onvoorstelbare ontberingen doormaakt’ (al zijn vrijwillige ontberingen geen ontberingen). Hoewel de tocht bedoeld is om hem prestige te verlenen, valt de inspanning toch flink tegen, als er niemand kijkt. Dan neemt-ie toch even de trein?

Ik ben op mijn hoede, de narcist is niet ver weg. Gelukkig, dagelijks bloggen lijkt me niks. en ik zie de tocht niet als een expeditie die zomaar bewondering afdwingt. Eerder geneer ik me een beetje. Drie maanden wandelen is makkelijker dan drie maanden kinderen opvoeden. En pure luxe, als je het vergelijkt met het leven van een middeleeuwse pelgrim, of een hedendaagse vluchteling (!). Klaas soldaat

De snelgrim*
Soms komt het verlangen om ver te lopen voort uit deelname aan de Kennedymars. Je hebt niet echt gesport als het geen pijn heeft gedaan. Het land is er om in dagetappes gehakt te worden (welk land precies, maakt niet uit). Een luxe bed and breakfast? Alleen als je het verdiend hebt!

Ja, ik loop ook wel eens als een bezetene door, wanneer ik het even niet meer weet. Doorlopen in de hoop dat je in de volgende halteplaats minder onthand bent. Ja ja ja, weet ik, zo geef je een reis geen kans, maar op sommige momenten wil je er vanaf zijn. De hele tocht zo aanpakken, nee. Wandelen is geen wedstrijd.

De woudloper
Deze gelooft dat de natuur woest en wild en groot is, en hij een dappere eenling. Daarom moet hij zelfvoorzienend zijn. Hij scheert zich niet, als herkenningsteken. Hij leeft op van de barre kanten van het pelgrimsbestaan, zoals honger, natte voeten en tekenbeten. Dat die worden veroorzaakt door zijn hardnekkig volgehouden zelfvoorzienendheid is geestig, maar door hem niet zo bedoeld. Hij kan lyrisch worden van de natuur, maar eigenlijk is hij daar vooral om mensen te ontlopen. Helaas, een pelgrimstocht kan niet bestaan uit louter padvinderij, dus de confrontatie met niet-woudlopers, zoals gesoigneerde Italianen, kan niet uitblijven. Dan voelt hij zich eenzaam en onbegrepen. Leer de bewoonde wereld inpassen in je tocht, dat is hier de boodschap. Hoewel ik mijn portie bevroren schoenen, macaroni-met-drie-erwtjes en ongewassen gedoe wel gehad heb, wildkamperen blijft ge-wel-dig. Dat ga ik dus volop doen.

De simpele pelgrim
Pelgrims zijn vaak onderwijs-beleids-zorgtypes, linksig ook. Maar een ex-brandweerman kan ook pelgrimeren. Echt, dat mag! Die zaniken niet over asfalt, het weer of blaren. Ze zijn goed met mensen, die ze in groten getale ontmoeten omdat ze de kunst van het ‘eropaf stappen’ verstaan. De eenvoudige pelgrim ontbeert allerlei slimme spullen, die je dus eigenlijk niet nodig hebt. Eenvoudig schrijven zou wel eens het beste schrijven kunnen zijn, terloops verweven met veel zelf- en mensenkennis.

Ik heb wel een simpele ziel in mij. En al lacht mijn vrouw mij uit als ik zeg dat ik een boerenzoon ben, en half Fries, toch haal ik die pummel van stal. Hij fikst ‘t wel

De pelgrima
Vrouwen een apart type pelgrim?! Ja. Ze zijn minder zelfverzekerd, nieuwsgieriger en niet gericht op kilometers. Ze hebben soms verrassend efficiënte bagage (een jurkje, hoe handig is dát?). En het belangrijkste: ze kijken veel beter om zich heen. Ze proberen niet alles van tevoren in te vullen (behalve de regeltantes onder hen). Als ze reis-schrijven, ja, daar steek ik echt wat van op.

Nee, ik ben geen vrouw, maar doe m’n best. Ik zal door de snelgrims vast voor vage artiest, en door locals niet voor ‘echte man’ worden aangezien, maar dat moet dan maar. De belangrijkste vrouwelijke eigenschap, aandachtig kijken en je oordeel uitstellen, is het allemaal waard.

Nu dan het mooie van deze typeringen: de pelgrimstocht maakt er gehakt van. In de vierdaagse-pelgrim ontwaakt de flierefluiter, in de woudloper de hedonist, en de snelgrim wordt gegrepen door het hogere. Ikzelf zou (help!) net zo goed kunnen veranderen in de pelgrim die ik niet wil zijn. Als ik de vrees voor de tocht afschud, dan vind ik de gulden middenweg: soldaat flierefluiter.

*snelgrim: term bedacht door Tosca Niterink, in haar boek ‘Klimmen naar Kruishoogte’.

2015

4 reacties

  1. Zes typen mannelijke pelgrims en maar een type vrouw? Ga je schamen, Klaas. Tot je met je pelgrima aankwam vroeg ik me nog af in welke categorie ikzelf zou vallen, maar toen bleek dat dat de jongensspeeltuin was en ik in mijn eigen zandbak thuishoorde. Kom, zo hebben we je toch niet opgevoed? Ga je dat nog even nuanceren, of zal ik de link naar Joop en Rik etc. sturen voor discussie?

    Leuk stuk, verder. Moest wel even hard lachen om die boerenzoon. Joh, jouw vader is nog minder boer dan de mijne.

  2. Ik leid al meer dan een kwart eeuw tochten voor de wandel- en bergsportclub van de VN in Wenen en kan de typen van Klaas in mijn wereldwijde wereltje zonder meer plaatsen. Ook de pelgrima’s, bestaan echt – hyperklein rugzakje, toch ‘s avonds er leuk (mag ik dat zeggen?) uitzien in de hut. Mijn vrouw leest momenteel een interessant boek: ‘Ein Hauch von Lippenstift für die Würde’ – hoe je met een beetje sier dame en meesteres over de meest gruwelijke omstandigheden kunt blijven. Tientallen voorbeelden. Ik herinner mij hoe verfrissend het (verplichte!) scheren op velddienst na een doorwaakte en doorsjouwde nacht kon zijn, puntje moreel noemden we dat – maar mannen elders te velde interesseert dit soort dingen toch zelden. Ze zijn wel zwaar oververtegenwoordigd onder de narcisten-romantici. Voor de overige categorieen: Klaas had er gewoon m/v achter moeten zetten. En uiteraard lopen ze doorelkaar.

    Even terugkomend op de eerdere bijdragen van Klaas: http://www.theguardian.com/travel/2015/feb/01/great-city-walks-will-self-take-to-the-streets. Hoe fascinerend drukke en lelijke stadsstraten kunnen zijn.

  3. Mooie typeringen van wandelaars, maar een wandelaar is (nog) geen pelgrim….Een pelgrim heeft er lak aan, of het snel of langzaam gaat, of het de luxe of het afzien hem wacht. Onbevangen neemt hij de natuur, en ook het industriegebied en steden, in hem op zoals ze komen. Hem wacht de ontmoeting, en dat is het enige wat er toe doet.

  4. Ik mis nog de vlieggrim. Een pelgrim die verslaafd is aan Rome. Na 36 bezoekjes heeft ie er nog steeds niet genoeg van. Het lopen gaat in de stad zelf, wel 100 km per week. Dus dat tochtje over de Alpen heeft ie wel gedaan.

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.