Niet voeren! (naar Rome 4)

Tekst: Klaas van der Veen    Foto's: Klaas van der Veen

Artikel

Print Friendly, PDF & Email

Honderd dagen wandelen blijken te veel om voldoende voor te bereiden. Het is een black box, een monster. Ja, ik zie dag 1, dan loop ik Haarlem uit. Ik zie mezelf met vriendin Jeannette langs de Kromme Rijn lopen. En ik zie een Italiaans stadje op een heuvel. Maar dag 36, of dag 69? Geen idee.

Ik zit achter de computer aan mijn route te werken. Waypoints met lijntjes ertussen, op een bed van Duitse heuvels en rivieren. Mijn oudste dochter kijkt even mee. ‘Zoom eens uit. We zien samen die wandeldag krimpen. Was-ie eerst zo breed als het scherm, al snel is het een klontje markers dat wegzinkt in de kaart van Europa. Suze maakt het nog erger: ‘Zoom eens helemaal in?’. Na vijftien stappen komt het middeleeuwse hart van een Duits dorp in beeld, precies tussen twee waypoints. De moed zakt me in de schoenen. Dit moet je eigenlijk helemaal niet zien. En aan de randen van het scherm liggen wazige kilometers Duits woud.

Waahhh, Duits woud!
Jarenlang ging ik ieder voorjaar, of eigenlijk staartje winter, naar Schotland. De wandeling leek van tevoren heel behapbaar. Behaaglijk op het vloerkleed over de kaart gebogen, leek alles mogelijk. Anno 2014/15 zijn Google Maps of Viewranger nog ruimhartiger. Met één beweging versleep je je route. Dat zo’n verlegging 500 extra hoogtemeters betekent, dat voel je pas later. Schotland stelde tegenover dat digitale gemak haar brute fysiek. Het taaie terrein, de lange hellingen en de keiharde wind die niet ging liggen.

Ineens besef ik: dat gaat me op deze tocht ook gebeuren. Het aangename wandelweer uit mijn verbeelding, die wolkeloze hemel boven Google Earth, blijkt guur en grauw te zijn. Ik ga ontmand worden door een enorm Wald vol modder en natte sneeuw! Daar gaat ie, met z’n dure spullen, aankloppend bij een boerenschuur om hulp. Smekend om mobiel bereik om via de Airbnb-app een knusse kamer te regelen.

Je bent bang!
Okee. Pre-wandeltochtbibbers, niet verwonderlijk. Wat doe je d’r aan? Ik geloof niet in bezweringen, zoals een Sint Jacobsschelp aan m’n rugzak. Ik kan hooguit alle bekende factoren in orde maken, zoals een ANWB-wandelaar zou doen. De route, de kaarten, de spullen. Dat is ook een bezwering, inderdaad.

Het Gewicht
Ik wist het al, en het lezen van tientallen reisverslagen op www.pelgrimswegen.nl bevestigt het. Niets heeft meer gewicht voor de kwaliteit van de wandeling dan het gewicht van de bepakking. Dus dit is hoe ik mijn vrees voor de lange mars bestrijdt: ik ga blaren, pijn, en deprimerend gesjouw-met-het-gezicht-naar-de-grond voorkomen door de lichtste bepakking aller tijden mee te nemen.

Maar Het Helpt Niet
Je bent natuurlijk niet verlost van je angst, als je alles binnen je macht onder controle hebt gebracht. Want zo is angst, hij verplaatst zich, en grimlacht je toe vanuit een andere hoek. Heel sarcastisch zelfs: de maatregelen die je genomen hebt om het onbekende in te dammen, zullen die niet juist de óórzaak worden van ellende?

Ziet u het voor zich? De absurd lichte slaapzak is te koud, de schoenen te slap. De rugzak? Te klein. Die slimme kleren stinken zo mogelijk nog erger dan gewone. Hoort u de bulderende lach in de stormwind die m’n fraaie tentje geselt? Ik wel!

Een wandeltocht van 2.600 kilometer is een monster. Als je dat gaat voeren…

Gelukkig bedenk ik me ook wat er dan gebeurde op de vierde dag in IJsland of Groenland. De bibbers trokken weg, en ik kon weer helder denken. Dan zag ik dat ik met mijn poten op de grond stond, dat de kilometers toch echt verdwenen onder mijn voeten. Dat ik door domweg doormetselen vanzelf op de top van de berg uitkwam. En dat ik er heel goed in ben, mij door een landschap bewegen. Als alles dan soms een angstige wending nam, kon ik gewoon een pannetje warm eten maken. Dat helpt namelijk bijna overal tegen. Maar dat is weer een ander verhaal.

 

 

 

2015

2 reacties

  1. Fantastisch, ik hoor en voel mezelf in je woorden.
    Ook wij zijn nu bezig met waypoints en coördinaten..
    Welke tent kopen, slaapzak en.. elke gram telt.
    30 April gaat de tocht beginnen.
    We gaan dan verder om onze tocht af te maken, op de fiets naar Rome!
    Ik heb er zin in en hoop dat het gaat lukken!
    Klik maar op https://freekenannekeonderweg.wordpress.com/
    Of op mijn blogs in: https://annekeonderweg.wordpress.com/
    Succes met voorbereiden en verheug je er op!

  2. Liefste Klaasje baasje! Altijd paraat om iets uitzonderlijks aan te vangen hé! Ik doe mijn best om je zo goed mogelijk te volgen en ben ervan overtuigd dat ge erin zult slagen. Weet ge nog in Voorschoten? “Neen, dat hoeft niet Françoise!” Knuffels! en toy toy toy!

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.