Van Maas naar Waal

Tekst: Hans Cuppen    Foto's: Hans Cuppen

Kaart

Praktische informatie

NS-Wandeltocht

De tweedaagse NS-wandeltocht ‘Mookerheide’ bestaat uit twee etappes van elk 16 kilometer: van Cuijk naar Groesbeek en van Groesbeek naar Nijmegen. Algemene informatie over de wandeltocht, de uitstekende routebeschrijving en een bijbehorend kaartje zijn gratis te downloaden op www.eropuit.nl/uitje/id/1000028/wandelen/MookerheidetweedaagseNSwandeltocht16en16km/. Honden mogen aangelijnd mee.

Reis en verblijf

De startplaats Cuijk is vanuit Nijmegen met de trein bereikbaar (ieder half uur, rit duurt 14 minuten).

Groesbeek is vanuit Nijmegen (NS-station) bereikbaar met de bus (lijn 5, ieder kwartier, rit duur 27 minuten).

Wij overnachtten in Hotel De Oude Molen in Groesbeek (www.hoteldeoudemolen.com). Het hotel ligt precies halverwege en aan de route van de NS-wandeltocht.

Op beide wandeldagen zijn er onderweg enkele horecagelegenheden.


Artikel

Print Friendly

Lopen van de Maas naar de Waal door een glooiend en heuvelachtig landschap. Dat kan met de tweedaagse NS-wandeltocht ‘Mookerheide’. De route start in Cuijk en eindigt de volgende dag in Nijmegen.

Samen met een aantal scholieren stappen we uit het boemeltje. Voor we goed en wel de rugzakken hebben omgehangen, zijn we de enigen op het perron. We steken het spoor over, passeren het robuuste en witgepleisterde stationsgebouw van Cuijk, dat gelukkig zijn oorspronkelijke functie heeft mogen behouden, en lopen via de Stationsstraat het centrum binnen.

Land van Cuijk
Na een kopje koffie in de Korte Molenstraat, de winkelstraat, gaan we echt op pad. We komen langs de honderd jaar oude Sint-Martinuskerk, waarvan we de twee torenspitsen vandaag nog meerdere keren zullen zien, als bakens van het Land van Cuijk. Sinds de troonswisseling mag Willem-Alexander hier de titel Baron voeren. Onder een viaduct door stroomt daar opeens de Maas. Het is verbazingwekkend hoe de aanblik van een rivier iedere keer opnieuw fascineert. Ook nu kijken we een tijdje geboeid uit over het water.

Na het laten passeren van een binnenschip brengt het pontje ons voor twintig eurocent per persoon over van Brabants naar Limburgs grondgebied. Overigens zullen we al over twee kilometer en voor de rest van het weekend in Gelderland wandelen. Over een met ontluikende bomen afgezoomd asfaltweggetje met bermen vol bloeiend fluitenkruid lopen we in de richting van Mook. We laten het dorpje links liggen, werpen over de schouder een laatste blik op de Maas en gaan een poosje later via een klaphekje de Mookerheide op.

Vergezichten
We houden het dit weekend de meeste wandeluren droog. Het is windstil en de hoge vochtigheidsgraad bezorgt het landschap een mistige aanblik. We vragen ons af hoe het er hier op een zonnige dag in augustus uitziet, wanneer de struikheide volop in bloei staat. We doen het nu met het knallende geel van bloeiende brem en met in de verte aan de horizon de flauwe contouren van de kerkspitsen van Cuijk.

Dit weidse zicht is mogelijk omdat we over stuwwallen lopen, een in de ijstijd opgestuwd landschap. Het hoogste punt van de regio is met honderd meter boven NAP de Vlierenberg, even ten zuidoosten van Nijmegen. Vandaag klimmen en dalen we door hellingbossen en langs nu nog lege akkers van de Sint Jansberg, waarvan het hoogste punt zo’n zestig meter boven NAP ligt. Grote delen van het natuurgebied vormen het leefgebied van dassen en zijn voor wandelaars verboden.

Witte goud
Wel lopen we zo nu en dan samen op met LAW’s, zoals het Maas-Niederrheinpad, het Streekpad Nijmegen, het Pieterpad en het Grote Rivierenpad, waar het Lingepad onderdeel van is. Even nadat we zijn afgebogen van het Pieterpad en een uurtje voor we Groesbeek zullen binnenwandelen, passeren we aspergevelden. Om de groei van de prijzige seizoensgroente oftewel het witte goud te bevorderen, zijn de onafzienbare rijen afgedekt met zwart plastic.

Veel meer dan 7!
De volgende ochtend slalommen we voorbij Groesbeek over smalle paadjes door weilanden en bos. Onze route loopt parallel aan de Zevenheuvelenweg, de beruchte kuitenbijter die de tienduizenden deelnemers op de derde dag van de Nijmeegse Vierdaagse moeten slechten. De venijnige klimmetjes en steile afdalingen die wij moeten trotseren, overstijgen in onze beleving in veelvoud én zwaarte de zeven heuvelen. Het heeft de afgelopen nacht flink geregend waardoor de ondergrond behoorlijk glibberig is. Onze wandelstokken komen goed van pas!

We verlaten even de route voor een bezoek aan de Canadian War Cemetery van Groesbeek. Op de begraafplaats liggen naar schatting tweeëntwintighonderd Canadese en driehonderd Britse soldaten begraven. De meesten van hen zijn gesneuveld tijdens de operatie Veritable in februari en maart 1945. Onder leiding van Montgomery trokken destijds driehonderdduizend manschappen het Duitse Rijngebied binnen.

In Groesbeek staat het Nationaal Bevrijdingsmuseum 1944-1945, dat de bezoeker een indringend beeld biedt van de oorlogshandelingen bij Nijmegen en Groesbeek in de nazomer van 1944.

Op de plek waar het museum staat, zijn op 17 september 1944 duizenden parachutisten geland in het kader van de operatie Market Garden. De doelstelling van deze operatie was om de bruggen bij Eindhoven, Grave, Nijmegen en Arnhem te veroveren op de Duitsers. Wie ooit de film A bridge too far heeft gezien weet dat dit deels mislukte. Overigens lag Groesbeek tot 8 februari 1945 in de frontlinie waardoor het dorp ernstige verwoestingen moest incasseren.

Zoals de naam al doet vermoeden is de collectie van het museum vooral gericht op de bevrijding. Een deel van het gebouw zelf heeft de vorm van een witte tentkoepel, en lijkt daardoor op een parachute.

Het museum is alle dagen geopend. Kijk voor informatie op www.bevrijdingsmuseum.nl.

 

Door en langs bossen vervolgen we enkele kilometers onze route. In de verte, slechts enkele kilometers oostelijk, zien we het Duitse dorpje Wyler liggen. We lopen in het Nederlands-Duitse grensgebied. Zo staan we na een afdaling van De Duivelsberg opeens voor een houten grenspaal, met erop de tekst ‘Laat vriendschap heelen, wat grenzen deelen’. De plek waar we staan was tot 1949 Duits grondgebied. In het kader van grenscorrecties na de Tweede Wereldoorlog werd het gebied in dat jaar bij Nederland getrokken.

Waalbrug
We buigen af naar het westen en worden zo nu en dan getrakteerd op fraaie en weidse uitzichten over de Ooijpolder, die ligt in de uiterwaarden van de Waal.

Langzaamaan lopen we een stedelijke omgeving binnen; eerst Berg en Dal, dan Ubbergen en uiteindelijk Nijmegen. Voor Nederlandse begrippen komen we van grote hoogte en dat wordt beloond. Zo kijken we meerdere malen neer op de beroemde Waalbrug uit 1936. Langs museum Het Valkhof en door het Valkhofpark dalen we verder af naar de Waalkade. Daar genieten we op een terrasje van een biertje en het uitzicht over de rivier met het drukke scheepvaartverkeer.Daarna wacht ons van twee dagen wandelen de allerlaatste klim, naar het historische centrum van Nijmegen, dat net als de Waalbrug gelukkig Market Garden ongeschonden heeft doorstaan.

Mei 2013

Eén reactie

  1. De bijdrage over Nijmegen herinnerde me aan veel mooie dagen in de jaren ‘70, met de JH in Berg en Dal als basis. En aan de Vierdaagse, die ik in dienst gelopen heb (wat wij een ‚feestoefening‘ noemden). Wel een foutje: de binnenstad is zwaar geschonden door een Amerikaanse luchtaanval in 1944. Zie http://www.nijmegen.nl/gns/index/boek/de_fatale_aanval/pages/002.htm voor een luchtfoto van daarna.

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.