Suske en Wiske in Scheldeland

Tekst: Hans Cuppen    Foto's: Joke Apswoude

Kaart

Praktische informatie

Scheldeland ligt op 175 km rijden van Utrecht. Vanuit Nederland rijdt de Thalys naar Antwerpen en Gent. Vervolgens zijn de plaatsen in Scheldeland bereikbaar met trein of bus.
De kaart ‘Wandelnetwerk In het land van Stille Waters’, schaal 1 : 25.000, kost € 6 en is te koop bij de locale VVV’s of erkende boekhandels ter plekke. U kunt de kaart ook bestellen via www.toerismekleinbrabant.be, de informatieve website van Scheldeland.


Artikel

Print Friendly

Vlaanderen is weer een wandelnetwerk rijker. Wandelen à la carte is nu ook mogelijk in de driehoek Antwerpen, Gent, Brussel. In Scheldeland kan de wandelaar honderden kilometers weglopen in een fraai rivierenlandschap.

Hoe dat werkt? Koop de topografische kaart ‘Wandelnetwerk In het land van Stille Waters’. Stippel een route uit en bepaal zelf de afstand. Noteer op een papiertje de nummers van de knooppunten die u daarbij passeert en ga op stap. Onderweg hoeft u slechts de rood-witte borden met nummers te volgen. De kaart kunt u thuislaten. Zo eenvoudig werkt een wandelnetwerk met knooppunten.

Tante Sidonia
Wij starten bij knooppunt 24 maar drinken eerst een kopje koffie in het ‘Oud Gemeentehuis’ in Weert. Terwijl ze geconcentreerd naar een hoorspel op de radio luistert, paft de uitbaatster er lustig op los. Ze negeert het rookverbod. Haar café ligt pal tegenover het kerkje dat ooit model stond voor het stripverhaal ‘De duistere diamant’. Sidonia, tante van Suske en Wiske, verdwaalt in de mistige moerassen van de Oude Schelde. Als wij even later over de Binnendijk het dorp uit wandelen is het kraakhelder vriesweer. Na enkele vakantiebungalows kronkelt het weggetje langs akkers, bospercelen, vennetjes en moerassige oevers met kreupelhout.
Zonder mist zou tante Sidonia aan de overkant van het roerloze water van de volledig afgesloten Oude Schelde het kasteel van graaf Marnix de Sainte-Aldegonde hebben zien staan. De fraai geconserveerde vesting diende ooit als voorburcht ter verdediging van de stad Gent. Wilde eenden vullen met hun gekwaak de stille ruimte. Tijdens vakanties moet het in dit stukje Klein-Brabant flink toeristischer zijn. We passeren namelijk een reusachtig paneel met bordjes die verwijzen naar talloze uitspanningen in de directe omgeving.

Lelijk
Bij Sas zien en horen we het verkeer van de N16. Pal achter de provinciale weg ligt de blauwe spoorbrug. De foeilelijke skyline van Temse aan de overkant van de Schelde maakt de horizonvervuiling compleet. We slaan af en laten gelukkig de herrie achter ons.
We lopen op de kruin van de dijk maar de rivier blijft de eerste honderden meters door de hoge rietkragen vooralsnog verscholen. De polders Stampershoek en Voorderweert vormen het binnenland. Gaandeweg keert de landelijke stilte terug. Aan de voet van de dijk leunen dijkhuisjes tegen elkaar. Eén ervan is café. Op de dijk staat een schoolbord met een aantal regionale bieren om wandelaars en fietsers naar het etablissement te lokken. Wij lopen door, voor bier is het te vroeg en te koud. Het dieselende motorgeluid van een aak passeert ons stroomopwaarts, in de richting van Gent. Zuidelijker kan niet, de Schelde is daar niet bevaarbaar.
Terwijl het kielzog van de boot ritmisch tegen de oever slaat breekt de zon door. Het overweldigende blauw van het water en de lucht contrasteert met de roodbruine begroeiing op de oever aan de overzijde van de Schelde. De herfst kleurt op zijn mooist. Het kerktorentje van Tielrode vervolmaakt het schilderachtige en winterse panorama van een rivierenlandschap.

Emile Verhaeren
Enkele kilometers zuidelijker aan de rivier ligt Sint-Amands, de geboorteplaats van de beroemde Vlaamse dichter Emile Verhaeren (1855 – 1916). De Schelde is een geliefd en terugkerend thema in diens gedichten.

Schelde
Wilde en schone Schelde,
Heel de gloed
van mijn felle jeugd,
hebt gij doen stralen vol overmoed:
Opdat
als eens het lot mij nederslaat,
men op uw oevers, in uw schoot,
mijn lichaam rusten laat,
om u ook te voelen, na mijn dood !

Zijn wens werd vervuld. Zelfs zo letterlijk dat in zijn eerste graf bij vloed de dichter met zijn voeten het water van de rivier moet hebben gevoeld. Inmiddels hebben Verhaeren en zijn echtgenote Marthe Massin een nieuwe graftombe. Ze liggen nog steeds op de Scheldeoever, maar een stukje hoger en droger. Even verderop staat de dichter als standbeeld fier rechtop, levensgroot en wijzend over zijn geliefde rivier. Alsof al dit eerbetoon nog niet voldoende is gaf het dorp de dichter een eigen museum in, u raadt het al, de E. Verhaerenstraat.

Stille Waters
De parel aan de Schelde geniet de bekendheid niet alleen door Emile Verhaeren. In 2005 werd Sint-Amands verkozen tot mooiste dorp van Vlaanderen. Ook bij de verkiezing in 2008 behoorde het dorp tot de finalisten. Maar Sint-Amands vergaarde in Vlaanderen wellicht nog de meeste bekendheid door de televisie. In 2001 zond de VRT namelijk Stille Waters uit, met onder anderen Jo De Meyere in de hoofdrol. De dertiendelige dramaserie is langs de oevers van de Schelde verfilmd in onder meer Mariekerke en Sint-Amands. Door de tv-serie trekken de dorpjes en overigens de gehele regio nog steeds veel Vlaamse fans.

Veerman
Eind november sneeuwt het en is van toeristische drukte in Sint-Amands geen sprake. De Kaai ligt er verlaten bij. Juist op het moment dat wij de kade aflopen naar zijn pont, komt de veerman ons met de fiets aan de hand tegemoet. Gelukkig stelt hij zijn lunchpauze nog even uit en vaart ons over in wat de mooiste Scheldebocht wordt genoemd. Overigens zijn alle voet- en fietsveren in deze regio gratis en varen ze het hele jaar door, ieder half uur. Omkijkend vult de parochiekerk van Sint-Amands prominent het beeld. Aan de overkant, in de polder Het Zwijn, hebben we tussen rietkragen en kreupelhout de sneeuwstorm in de rug. Op landerijen met volkstuinen liggen pompoenen met een puntmuts van sneeuw. Over een binnendijk lopen we in noordelijke richting naar het pontje dat ons terugbrengt naar Mariekerke.
Paraplu’s beschermen ons maar ten dele tegen de natte sneeuw die inmiddels horizontaal over het land jaagt. Verkleumd komen we aan bij de plek van de afvaart. “Dit bord neerklappen als u wilt oversteken” lezen we en geven er gehoor aan. Even later maakt het veer zich los van de overkant en vaart ons tegemoet. Na de overtocht zoekt de veerman direct weer de beschutting op van een houten veerhuisje. Wij wandelen in de sneeuw over de dijk langs het natuurreservaat Sint-Amandsschoor terug naar de geboorteplaats van Emile Verhaeren. Vanuit een restaurant aan de Kaai kijken we er naar het standbeeld van de dichter, die fier de winterse elementen trotseert.

 

Maart 2012 (geactualiseerde informatie; oorspronkelijke artikel uit: Januari 2009)

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.