‘Stadswandelen’ in Noorwegen

Tekst: Paul Hesp    Foto's: Paul Hesp en Isabelle Boutriau

Kaart

Praktische informatie

Kaart en routes
Statens Kartverk 1:25.000 Bergen. Hierop vind je dozijnen routes. Er zijn wat handwijzers maar geen markeringen. De regionale bergsportvereniging Bergen Turlag heeft een winkel (kaarten, routesuggesties, behulpzame Engels sprekende staf) in Tverrgaten, een paar minuten van het centraal station.

Tip
Aan de rand van bijvoorbeeld Oslo (Nordmarka) en Trondheim (Bymarka) kun je ook prima wandelen. Nordmarka en Bymarka zijn bereikbaar per tram.

Accommodatie
Noorwegen is duur, maar appartementjes zijn soms redelijk geprijsd: wij betaalden in 2012 ca. € 35 per nacht per persoon in een centraal gelegen, pittoresk houten huis. Zie www.bergen-guide.com/accommodation.

Openbaar vervoer
www.skyss.no/nn-NO/Rutetider-og-kart/bussruter/Bergen-og-omegn/. Alleen Noors, maar met de kaart zijn de lijnen vrij gemakkelijk te vinden in de rutetabeller (gratis verkrijgbaar in bus of tram en bij de Skyss-balie in de hal van het Bergen Storcenter, twee minuten van het station). Het tandradbaantje vind je niet op Skyss, maar de dienst is heel frequent. De openbaar vervoerskorting voor bejaarden (honnørrabatt) geldt naar mijn ervaring ook voor buitenlanders.

Het Edvard Grieg Museum Troldhaugen is gevestigd in Grieg’s voormalige villa in Bergen. Luister hier naar Grieg’s ‘Bruiloft op Troldhaugen’: www.youtube.com/watch?v=9eMFuTpchns.


Artikel

Print Friendly

Bij Noorwegen denkt iedereen aan wilde natuur en grote leegte: alleen voor de serieuze bergwandelaar. Toch kunnen minder avontuurlijk aangelegden er ook goed uit de voeten, aan de rand van de steden. Neem bijvoorbeeld Bergen.

Wie zonder inspanning de twaalf kilometer lange, tot 700 meter hoge bergrug direct ten oosten van de bebouwde kom van Bergen wil bestijgen, neemt het tandradbaantje uit de binnenstad naar het uitzichtspunt Fløyen, een populair uitje. Maar we reserveren deze Fløibanen voor de afdaling. De leukste en kortste weg omhoog is Stolzekleiven, 740 ruwgranieten traptreden door dicht hellingbos. Ooit was dit een pad van de wijk Sandviken aan het fjord naar een boerderij op de bergrug; tegenwoordig is het voor de wat fittere Bergenaren een soort joggingroute – zelfs kinderen van een jaar of twaalf zie je moeiteloos de trap opdansen.

Een ronde en een blauwe man
Boven gekomen direct links is Sandviksfløyen, met prachtig uitzicht over de stad Bergen, de fjorden en de eilanden voor de kust – als het weer meezit. Een netwerk van routes ligt hier voor ons. Er zijn wat handwijzers, maar er is niets gemarkeerd, dus we trekken de kaart. We kiezen voor Rundemanen. Op de ronde man, honderdvijftig meter hoger, is het uitzicht in principe nog weidser, reikt het oog tot ver in de bergketens van het binnenland. Maar het weer zit niet mee. We vinden er, behalve een grote zendmast, wel resten van betonnen bouwsels: de Duitse bezetters hadden hier uitkijkposten en luchtafweer gestationeerd.

Terug richting stad kunnen we over grindweggetjes naar Fløyen. We nemen het iets serieuzer en maken een omweg via een blauwe man, de top Blåmanen. Een ruig spoor – de kaart moet goed in de gaten gehouden worden – leidt ons naar de wat wankel ogende toren van rotsblokken die de top markeert. Dan zigzaggen we omlaag en pikken een van de grindwegen richting Fløyen op. Na een peperduur maar welverdiend glas bier bij het Fløyenrestaurant brengt het tandradbaantje ons terug naar de stad. Door het glazen dak zien we het weidse panorama langzaam plaats maken voor de dicht opeen gepakte houten huizen van de oude stad.

Ruige stapel loof
Løvstakken betekent stapel loof. In de door de natuur minder verwende delen van Europa werd boomblad als aanvulling op het veevoer gebruikt. Zo ook in Noorwegen. Of er op Løvstakken, aan de zuidkant van de stad, ooit boerderijen waren weet ik niet, al wijst de wijknaam Melkeplassen (melkplaats) aan de voet van de berg erop dat daar in ieder geval vee gehouden werd. Misschien lijkt de bijna vijfhonderd meter hoge, dichtbegroeide kegel gewoon op een stapel loof. Vroeger woonde onze vriend Kåre, die met ons meegekomen is, aan de voet ervan. Ik ging ooit eens op een van die eindeloze Scandinavische dagen met hem mee voor een avondrondje. Pittig, maar we waren voor het donker weer thuis.

Halverwege de ochtend zet de bus ons af bij een stil meertje even buiten Melkeplassen. Moeilijk te geloven dat we twintig minuten rijden van het centrum van de tweede stad van Noorwegen zijn. Na een paar minuten gaat het steil omhoog door een Noorse jungle van berk, spar, den en lijsterbes, over een pad dat uit gelijke delen rots en modder bestaat. Hogerop wordt het minder steil en kunnen we over rotsrichels en vlonders de bagger ontwijken; het bos maakt plaats voor gras met wat schriele berken. Op de top pauzeren we onder een grote zuil vanwaar de Noorse vlag wappert. Het is opvallend hoe vaak je die vlag ziet – net een beetje als in de VS, maar de Noren zijn gelukkig zelden zulke rabiate nationalisten.

Ontberingen
Nadat we genietend van het uitzicht over de Byfjord, de stadsfjord, onze boterhammen hebben opgegeten zoeken we een makkelijke weg omlaag. Kåre is hier lang niet geweest en is niet helemaal zeker meer van de beste weg. We kiezen voor een route die pal zuid de rug omlaag volgt. Omdat de hoogtelijnen op de Noorse kaart een interval van twintig meter hebben, wordt het af en toe toch aardig steil. Op één punt loopt het spoor boven een zowat vertikaal rotsmuurtje; we zijn dankbaar voor het hier gefixeerde touw.

Het is laat in de middag als we bezweet en bemodderd onze bergschoenen bij Kåre voor de deur zetten. De stapel loof was heel wat ruiger dan in mijn herinnering. Waarschijnlijk word ik gewoon een dagje ouder. Maar de ontberingen zijn met een goede fles en een schaal gerookte zalm gauw vergeten. Terwijl de zon achter de kustarchipel zinkt praten we over het volgende programmapunt: een wandeling over het eiland Sotra. Daar is een gemarkeerde route die deel uitmaakt van het door de EU gesponsorde North Sea Trail. Een gemakkelijke manier om het kustlandschap te leren kennen. Dat van die markeringen bleek later niet helemaal te kloppen. Maar dat is een ander verhaal.

 

November 2012

2 reacties

  1. Dank voor het artikel.
    Ik ga 5 juni naar Noorwegen en ben een dag of vijf in Bergen.
    De wandeling spreekt me aan, dus wie weet?!

    Groet
    Annelie Reijs

  2. Hi Annelie, ga je nog wel eens wandelen in Bergen?

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.