Norfolk: gevarieerd aantrekkelijk

Tekst: Hans Cuppen    Foto's: Joke Apswoude

Kaart

Praktische informatie

Algemeen
Kijk voor informatie over Norfolk op de Engelstalige website van Visit Norfolk.

Reis en verblijf
De KLM vliegt dagelijks meerdere keren rechtstreeks tussen Schiphol en Norwich.
Stena Line vaart dagelijks tussen Hoek van Holland en Harwich en biedt een dag- en nachtvaart aan.
Wij verbleven op een camping nabij Ludham, centraal gelegen in nationaal park The Broads.

Gidsen en kaarten
Er bestaat geen adequate Nederlandstalige reisgids over Norfolk. Wel zijn er Engelstalige gidsen. Klik hier voor het aanbod.

Wij hebben enkele rondwandelingen gedaan uit de Engelstalige wandelgids 50 Walks in Norfolk. De gids met overzichtskaartjes en duidelijke routebeschrijvingen kost € 17,50 en is te bestellen bij reisboekhandel De Zwerver.

Ook hebben we rondwandelingen gedaan uit de wandelgids Short Walks in Norfolk. De gids kost 4 pond en is verkrijgbaar bij de tourist office (VVV) in Norwich.

In de serie topografische kaarten van OS Explorer (schaal 1:25.000) hebben wij gebruik gemaakt van de kaart The Broads. De kaart kost € 14,95 is ook te bestellen bij reisboekhandel De Zwerver.


Artikel

Print Friendly

Noordoostelijk van Londen ligt East Anglia. De regio omvat de graafschappen Norfolk, Suffolk, Essex en Cambridgeshire. Ons reisdoel is het dunbevolkte Norfolk, met als hoofdstad Norwich. We slaan ons kamp op nabij Ludham, in het hart van de Broads.

Volgens Toerisme Norfolk zijn de Norfolk Broads het Venetië van Engeland. In fact, the Norfolk Broads has more miles of waterway than the Italian city! It also has more waterways than Amsterdam!

Venetië
De Broads zijn ontstaan uit de ontginning van veen tijdens de middeleeuwen. Om economische redenen zijn toen miljoenen kubieke meters turf afgegraven. Gevolg was echter dat rivieren als de Bure en Yare vrij spel kregen, frequent buiten hun oevers traden, waardoor de bevolking gedwongen was te evacueren. Vandaag de dag kun je in de Broads nog steeds natte voeten krijgen. De bezoeker wordt dan ook aangeraden het waterrijke gebied te bezichtigen per boot. Vanuit meerdere plaatsen kun je rondvaarten maken. Wie meer avontuur zoekt, huurt een boot en gaat zelfstandig het water op. Dat kan zonder vaarbewijs of andere proeve van bekwaamheid. Denk er dan wel aan dat je op het water rechts houdt. Ben je net gewend aan links rijden… Nee, wij gaan liever wandelen. Engeland is het wandelland bij uitstek. Ook Norfolk en de Broads zijn rijkelijk bedeeld met wandelpaden.

Fanfare
Bij Ludham Bridge laten we de gemoedelijke sfeer bij enkele afgemeerde boten links liggen en nemen een wandelpad dat twee kilometer parallel loopt aan de kronkelende rivier Ant. Af en toe glijdt boven wuivend riet het witte dak van een boot voorbij, vergezeld door het kalme tjoek tjoek van de dieselmotor. Het beeld doet ons terugdenken aan Bert Haanstra’s film Fanfare. We wandelen door een overwegend vlak landschap met grazende koeien, hooiende boeren en eeuwenoude molens. In Norfolk doemt aan iedere horizon wel een molen op. In de Broads voerden drainagemolens eeuwenlang overtollig water af. Die vochtige bodem heeft er door al die jaren heen wel voor gezorgd dat bijzondere plantensoorten en water- en weidevogels uitstekend gedijen in het natuurpark. Om ons heen zien en horen we voortdurend rietzangers, scholeksters, ganzen.

Kustlijn
Een andere bezienswaardigheid in Norfolk vormt de noordkust. Een gevarieerde kustlijn met moerassen, kwelders, talloze soorten watervogels, kilometers aan goudgeel strand, aantrekkelijke kustplaatsen, nieuwsgierige zeehonden. En last but not least, je kunt er fish and chips eten op een authentieke Engelse pier. Voor ons redenen te over om de kust meerdere keren aan te doen.

Be careful!
We parkeren de auto in Blakeney, waar het elf uur ’s morgens laagwater is. Bootjes liggen op het droge. Tuigage klappert in de kille wind. Na een kop koffie met taart in een tearoom – Engels gebak: home made and delicious – gaan we op pad. Het eerste deel van de rondwandeling gaat door het achterland. In vrijwel alle kerken in Norfolk zijn bezoekers van harte welkom, zo ook in de St. Nicholas, even buiten het historische centrum van Blakeney. Achter in de middeleeuwse kerk zitten wat gepensioneerde dames en heren rond een tafel met elkaar te kwebbelen. Ze onderhouden hun kerk en staan ons vriendelijk te woord. Zoals veel Engelsen zijn ook zij trots op hun culturele en historische erfgoed. Na een kort maar geanimeerd gesprek beklim ik de robuuste vierkante toren (137 tiny steps, be careful!) en kijk enkele minuten later naar adem happend uit over het dorp en de kust. Terug op zeeniveau lopen we over een rustige weg naar het gehucht Wiveton. Voorbij de Wiveton Bell staat aan de plaatselijke green de St. Mary. In de kerk staat op een tafeltje koffie en thee (please help yourself to tea or coffee!) en ernaast een vaas met een vers boeket veldbloemen. Hoe welkom kun je je als bezoeker voelen?

Don’t panic!
Altijd al captain Mainwaring de hand willen schudden? Dat kan in Thetford, waar verschillende locaties dienden als decor voor Dad’s Army. De televisieserie werd tussen 1968 en 1977 opgenomen en verscheen in Nederland op tv onder de naam ‘Daar komen de schutters’. Het marktplaatsje Thetford opende in 2007 het kleinschalige Dad’s Army Museum, gerund door vrijwilligers. Liefhebbers kunnen er zich verlekkeren aan beeldmateriaal over de Home Guard, er is een museumwinkeltje en je kunt je achter diens bureau met bakelieten telefoon laten vereeuwigen met captain Mainwaring. Althans een lookalike, de kapitein annex bankdirecteur – gespeeld door Arthur Lowe – overleed in 1982. Trouwens, op de 71-jarige acteur Ian Lavender na, die de rol van soldaat stupid boy Pike vertolkte, zijn alle acteurs inmiddels overleden. Maar Dad’s Army leeft voort en is nog altijd even populair. Bij de lokale VVV aan King Street is een rondwandeling verkrijgbaar. Je komt onder meer langs permission to speak sir Jones’ the butchers en je kunt even uitrusten op een bank naast een bronzen en sprekend lijkende captain Mainwaring. Klik hier voor meer informatie.

Sternen
Voor we teruglopen naar de kust, gaat de route eerst nog door Cley next the Sea. In de plaatselijke St. Margaret’s bespeelt de voorganger het kerkorgel. Door stille straatjes met Engelse cottages lopen we naar de Cley Mill uit de achttiende eeuw; ooit een korenmolen, tegenwoordig een B&B met winkeltje. Vanuit Cley next the Sea keren we terug naar Blakeney en volgen daarbij een deel van het 135 kilometer lange Norfolk Coast Path. Het pad gaat hier dwars door een getijdenlandschap met zoet- en zoutwatermoerassen – een ideale broedplaats voor verschillende soorten sternen – maar ook grasland waarop koeien en kalveren grazen. De kudde wordt bewaakt door een kolossale zwarte stier. Rechts van ons stroomt de rivier Bure die niet veel verder uitmondt in zee. Het kustpad buigt af naar links en vrij snel doemt Blakeney op.

Nieuwsgierige zeehonden
Enkele dagen later rijden we opnieuw richting de kust, ditmaal naar Horsey Mill, oostelijk van Cromer. In 1987 begaven de wieken van de honderd jaar oude drainagemolen het in een zware storm en de National Trust is als beheerder bezig met onderhoud en renovatie. Aan de horizon zien we de duinen waar de route naartoe leidt. Een half uur later staan we onder een blauwe hemel op een geheel verlaten goudgeel strand. Het is vreemd te bedenken dat achter de horizon Nederland ligt, tweehonderd kilometer verderop. De kustbewaking bestaat hier slechts uit een enkele rij duinen, aan de onderzijde versterkt door een manshoge betonnen wal en om de paar honderd meter een golfbreker. Over het strand volgen we in noordelijke richting de route van het Norfolk Coast Path. Om de haverklap steekt vanuit de branding een zeehond zijn kop boven water om onze verrichtingen te volgen. Moet je in Blakeney geld neertellen voor een toeristisch boottochtje naar de plaatselijke zeehondenkolonie, bij Horsey laten de dieren zich gratis bewonderen. We spreken een vrouw die ons met haar hond over het strand tegemoet is gekomen. Ze vertelt dat haar dochter er soms in zee zwemt en dat zeehonden dan met haar dochter op zwemmen. Bij Horsey Gap verlaten we het strand. Op het parkeerterrein staan welgeteld vier auto’s. Ook hier geldt: geen strandtenten dus geen badgasten. Achter de duinen vervolgen we de route die door marshes en gras- of akkerland gaat. Gelukkig is het droog, aan weerszijden van de smalle paden reiken rietkragen tot borsthoogte. We lopen langs de Brograve Mill, ooit ingezet voor het op peil houden van het omliggende waterniveau maar nu in verval geraakt. Een klein uur later zitten we bij Horsey Mill op een terrasje aan een cuppa tea.

Juli 2017

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.