No easy walks in Wales

Tekst: Angelique Stein    Foto's: Angelique Stein

Kaart

Praktische informatie

De weg naar Wales
Vanaf Hoek van Holland gaat er een dag- of nachtboot naar Harwich, daarna is het nog een dag rijden naar Wales. Het is wel aan te raden om via het noorden van London naar Wales te rijden, via de snelweg dus, want de doorgaande wegen hebben in Engeland veel rotondes en dat houdt ontzettend op. Omdat wij een hond meenemen, vinden wij het handiger om naar Calais te rijden en daar met de auto op de trein te gaan (www.eurotunnel.com). De trein doet er een halfuur over naar de overkant en hij gaat om de twintig minuten. Ook vanaf Folkestone is het nog wel een dag rijden naar Wales.

Hond mee
Een hond meenemen naar Groot-Brittanië is tegenwoordig (we schrijven 2013) makkelijk: zorg voor een chip, en een goed bijgehouden paspoort waarin vooral de rabiësinenting belangrijk is. Vlak voor vertrek moet de hond dan nog een algemene check up en een wormenkuur gekregen hebben (van de dierenarts, want hij/zij moet dat aantekenen in het paspoort).

Accommodatie
Wij huren huisjes in Wales, bijvoorbeeld via:

www.qualitycottages.co.uk

www.breconcottages.com

www.menaiholidays.co.uk

Gidsen
Wandelingen in Wales staan onder andere in Pathfinder-gidsen. Ook Ordnance Survey Maps zijn bij reisboekhandel De Zwerver te bestellen.

Wandelingen downloaden kan via www.walkingworld.com

En de restaurantgids www.thegoodfoodguide.co.uk

Penderyn kun je in Nederland o.a. kopen bij www.liquidgold.nl


Artikel

Print Friendly

Wales staat in bloei als wij er in juni zijn. Overal lupines, boterbloemen, boshyacinten en nog her en der een gele vlok in de gaspeldoorn die in het begin van de lente overdadig zijn kleur laat zien. En natuurlijk is er weer groen in dertig tinten, maar dat is er zo ongeveer altijd, wanneer je ook naar Wales gaat.

Het is een koude lente geweest, net als in Nederland, dus de Welshmen snakken naar de zon. En wij brengen hem mee dit jaar. Vanaf onze aankomst kunnen we buiten in de tuin van onze gehuurde huisjes zitten. En niet alleen met een dikke trui, nee, zelfs mijn zomerjurkje gaat een paar keer aan.

Maar we zijn natuurlijk niet gekomen om in de tuin te zitten, we willen wandelen! Weer nieuwe onvergetelijke uitzichten op onze netvliezen vangen. Ook dit jaar worden we ruim bediend. We kozen net als andere jaren voor twee verschillende gebieden: eerst een weekje in de Brecon Beacons, en dan een weekje naar Lleyn.

IJstijd en gletsjers
De Brecon Beacons is een National Park in het Zuiden van Wales. We zijn er al eens eerder geweest, maar altijd voor een losse wandeling. En omdat we dus weten dat het er prachtig is, gaan we er nu een week wandelen. De Beacons werden in de ijstijd gevormd. Het zijn niet zo zeer bergen met pieken, maar juist met kammen. De dalen zijn door gletsjers uitgesleten. We maken een wandeling in zo’n indrukwekkend dal bij Llanhamfach. Vanaf het dal kijk je op tegen de wanden van de hoogste berg (Pen-Y-Fan) en omliggende reuzen. Tenminste, zo voelt het, maar echt hoog zijn ze niet eens. Met 886 meter heb je de hoogste beklommen. En we blijven bij deze wandeling zelfs in het dal.

Schapenpaadjes
Niet dat het een hele lichte wandeling is, zeker niet. ‘No easy walks in Wales’, zei een barman ooit een keer tegen ons nadat wij kreunend bij hem op een kruk neervielen, en hem citeren we al jaren. We lopen bij deze wandeling alleen in het begin over een breed bospad. Daarna worden het kilometerslang schapenpaadjes die soms zo smal zijn dat je je voet er niet recht op neer kunt zetten. Of weilanden vol blubber en plaggen gras met steeds een style waar je overheen moet klimmen. Onze hond vindt het weer geweldig, hij neemt die styles nog steeds met opgewonden enthousiasme. Zoals gebruikelijk komen we geen mens tegen tijdens de wandeling, zelfs niet op een zonnige zondag. Maar terugkomend in Llanhamfach kunnen we dan wel weer aanschuiven bij een heerlijke en drukbezochte Sunday lunch in de plaatselijke pub.

Trigonometry-point
Een andere wandeling gaat naar een trigpoint, wat wij altijd een mooie bestemming vinden vanwege het uitzicht. Een trigpoint is namelijk een punt in een gebied waar je 360 graden om je heen kunt kijken. Op het hoogste punt is er een meestal een witte platte steen waar vroeger meetinstrumenten op gezet werden. Trigpoint is een korter woord voor trigonometry-point, vandaar (Don’t know much about history, don’t know much trigonometry, zingt Sam Cooke in Wonderful world).

En vlak bij ons gehuurde huisje in de Brecon Beacons ligt Penderyn. Dat is een dorpje waar onze favoriete whisky wordt gestookt. De enige Welshe single malt whisky. Je kunt hem in een paar speciaalzaken in Nederland kopen, maar veel leuker is het natuurlijk om de winkel van de stokerij zelf te bezoeken. We combineren het met een wandeling in het achterland van Penderyn, dat bekend staat als waterfall-country. Vooral een mooie wandeling om te maken als de toppen van de Brecon Beacons iets teveel in de mist liggen (want ook al is het niet hoog, omdat je goed moet navigeren in de bergen blijft het gevaarlijk om met slecht zicht te lopen). De watervallen liggen in een zeer uitgestrekt bos, en de wandelingen staan vanaf een paar parkeerplaatsen goed aangegeven.

Touwloze taal
Na een week bergen gaan we naar de kust, naar Lleyn. Dat is een schiereiland in het Noorden van Wales. Het valt ons op dat we hier echt overal Welsh horen, in de rest van Wales hoor je het maar sporadisch. Het is een heerlijke taal om naar te luisteren, vooral omdat wij er geen touw aan vast kunnen knopen. We zouden het graag willen, en mijn lief en ik zijn allebei erg talig, maar op de een of andere manier blijft er weinig hangen als we woorden repeteren. We vinden het al heel wat dat we van de meeste woorden en plaatsnamen nu weten hoe je het uitspreekt. Lleyn bijvoorbeeld, dat heeft een dubbele L die je uitspreekt als een soort llllssss, waarbij je lucht langs je wangen naar buiten blaast. Lleyn, dat is dus ‘lllsssien’. Een oe spreek je uit als oi. En Welshmen vinden het heel leuk dat je als Nederlander de ‘ch’ uit kunt spreken. Gewoon zoals in het Nederlands dus, en Engelsen hebben daar echt moeite mee.

Rondje Wales
We verblijven een week in een huisje in Nefyn (Nèvin, want een enkele f is een v, dubbel f is een f). We kijken uit op de prachtige baai, waar uiteraard een kustpad langs loopt, het goed onderhouden Lleyn Coastal Path. Wat weer onderdeel is van het Wales Coastal Path, waarmee je van noord naar zuid (of andersom) Wales kunt belopen. En dat pad sluit weer aan op het Offa’s Dyke Path, dat ongeveer over de grens met Engeland loopt. En zo zou je zelfs heel Wales kunnen rondlopen.

Wij houden het bij rondwandelingen vanaf een bepaald punt. Lleyn is mooier dan we verwachtten, vooral eigenlijk door een groepje bergen dat Yr Eifl (‘ur eivl’) heet. Ze liggen op tien minuten rijden van Nefyn. We vergapen ons er bovenop aan het uitzicht op de bergen van Snowdonia, het bekendste National Park van Wales.

Culinair Wales
En in ons huisje ligt een Ordnance Survey map, een wandelkaart. We proberen een paar wandelingen uit die we zelf bedenken vanaf ons huisje, maar dat valt nog niet mee. De kaart is een paar jaar oud en blijkbaar verandert er toch veel in die tijd. Wandelpaden bestaan niet meer of zijn afgesloten met een hek waar je duidelijk niet overheen mag (of kan). Maar vanwege deze kaart vinden we wel uit hoe je vanuit het huisje naar het dorp kunt lopen, zonder ergens asfalt te zien. Anderhalf uur heen en terug, met nog tijd voor een boodschap bij de plaatselijke Spar. Die overigens zaken doet met een lokale slager, waardoor wij een biefstuk eten zoals we ‘m in Nederland nog nooit gehad hebben. Voor culinaire genoegens kun je dus ook al naar Wales. En de sectie Wales in de The Good Food Guide wordt ook steeds dikker, dus genoeg fijne restaurantjes om uit te kiezen als je een keer niet wilt koken.

In Wales zit je echt niet afgesloten van de buitenwereld, hoewel veel mensen het raar vinden dat je nog ergens in Europa kunt zijn zonder goed mobiel bereik… Maar wij gaan weer, volgend jaar. Zeker weten!

 

(geactualiseerde informatie; oorspronkelijke artikel uit: 2013)

2 reacties

  1. Leuk over Wales te lezen, waar ik honderden kilometers heb lopen genieten, o.a. op het schiereiland Lleyn, voordat ik mijn Schotse vrouw leerde kennen en mijn ‘werkterrein’ naar de Hooglanden verplaatste. Geslaagde poging de uitspraak van het Welsh in het Nederlands over te brengen!

  2. Ik kan methelemaal vinden in de beschrijvingen en de beleving van “in Wales te zijn”. Ik ben er nu 2 keer geweest, waaronder in de Brecon Beacons, Pembrokeshire, Snowdonia en Anglessey.
    We (ik mijn 3 honden) hebben volop genoten van het landschap en de urenlange wandelingen die we maakten.
    Het gaat niet bij 2 keer blijven vrees ik.

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.