Langs Ierse kusten

Tekst: Hans Cuppen    Foto's: Roel Ramakers en Hans Cuppen

Kaart

Praktische informatie

Reis en verblijf
Het beschreven gebied is het snelst bereikbaar vanuit Cork. Aer Lingus verzorgt dagelijks vluchten tussen Amsterdam en Cork (www.aerlingus.com).
Ter plekke is het gebruik van een auto aan te bevelen. Op het vliegveld van Cork zijn voldoende verhuurbedrijven.
In het beschreven gebied zijn voldoende overnachtingsmogelijkheden.
Wij overnachtten in The Old Anchor Inn in Annascaul (prima uitvalsbasis voor Dingle) en in het Glengarriff Park Hotel in Glengarriff. Daarvandaan zijn Beara en Sheeps Head prima bereikbaar.

Wandelgids
Wij hebben enkele wandelingen gelopen uit de Engelstalige Cicerone wandelgids ‘Irish Coastal Walks’ van Paddy Dillon. Wilt u de gids bekijken of bestellen, klik dan op Gids Irish Coastal Walks.


Artikel

Print Friendly

Ruimte, rust en stilte gecombineerd met een schilderachtig landschap en een uitermate vriendelijke bevolking. Dat is een korte samenvatting van Ierland, een paradijs voor wandelaars!

Ieren zijn een vriendelijk en toegankelijk volk. Regelmatig begroetten ze ons door de hand op te steken, een knikje of een hi there. Waar ontmoet je nog zoveel hartelijkheid? Verder wekten ze geenszins de indruk neerslachtig te zijn. Dat dichten Nederlanders hen al gauw toe, omdat het in Ierland altijd zou regenen.

Het weer
Erwin Kroll en de zijnen mogen zich verantwoordelijk houden voor die gemeenplaats. Als de afgelopen jaren diepe depressies ons land teisterden, spraken de weermensen niet feitelijk van westelijke storingen, maar noemden zij Ierland keer op keer als de bakermat van al dat klimatologische onheil. Omdat die opruiende boodschap potentiële Nederlandse Ierland-gangers afschrok, deed naar verluidt het Iers Verkeersbureau het KNMI een dringend verzoek bij weerpraatjes hun land niet langer te associëren met onzalig weer. Geen idee of daaraan gevolg is gegeven.

Bloeiende fuchsia’s
Hoezo trouwens onzalig weer? Je kunt beter spreken van het tegendeel. Warme golfstromen strelen de Ierse kust. Het vriest en sneeuwt er vrijwel nooit en de zomertemperatuur overstijgt in de regel niet de vijfentwintig graden. Door het milde klimaat gedijen palmbomen en yucca’s er prima, narcissen schieten al in januari de grond uit. Tijdens ons verblijf kleurde het landschap rood van de bloeiende fuchsia’s en hei. Hou wel rekening met een buitje zo nu en dan, neem dus regenkleding mee. Maar hoe dan ook is het Ierse klimaat ideaal voor de wandelaar. En daarmee is voorlopig genoeg gezegd over het weer!

LAW’s
De wandelaar die Ierland aandoet, laat veelal het glooiende binnenland voor wat het is en kiest voor de kust. Die kusten zijn namelijk zeer afwisselend. Ze verschillen van idyllische zandstranden en baaien tot imposante rotspartijen waar de golven van de Atlantische Oceaan zich op stuk bijten.

Wij kozen voor een wandelvakantie op de schiereilanden in het zuidwesten. Daar is de kustlijn in het algemeen ruig. De Dingle Way, Kerry Way, Beara Way, Sheep’s Head Way zijn meerdaagse rondwandelingen over de gelijknamige schiereilanden. De LAW’s voeren aanzienlijke stukken over asfalt. Om die reden hebben wij enkele dagwandelingen gedaan uit de Engelstalige en uitstekende wandelgids ‘Irish Coastal Walks’ door Paddy Dillon. Een van die wandelingen begint en eindigt bij het bezoekerscentrum van Great Blasket Eiland bij het plaatsje Dunquin, aan het uiteinde van het schiereiland Dingle.

Dunquin
Maar eerst schuiven we in het zonnetje aan op het terrasje van Bear Cafe bij Slea Head. Slea Head vormt een van de filmlocaties van het romantische drama Ryan’s Daughter uit 1970. De uitbaatster serveert bij de thee zelfgemaakte overheerlijke rabarbertaart. We kijken uit over Dingle Bay met op de horizon het schiereiland Kerry.

Het eerste deel van de wandeling klimmen we over asfalt het dorpje uit. Dan volgen we een onverhard pad bergopwaarts naar de top van Mount Eagle op ruim vijfhonderd meter. Aan de oostkant van de berg kleurt het kale landschap om ons heen paarsbruin van gras en hei. Op het hoogste punt schuilen we achter een gedenksteen voor een pittige bui. Het panorama is voor vijf minuten verdwenen. Dan trekt de bui verder en kleurt de lucht weer blauw. We lunchen en genieten van het overweldigend uitzicht over Great Blasket Eiland. De afdaling voert langs met stenen gestapelde muurtjes die het weidelandschap verkavelen. Koeien en schapen staren ons in het voorbijgaan aan.

Sheep’s Head
Nog meer tot de verbeelding spreekt de wandeling vanaf de vuurtoren op het westelijkste punt van Sheep’s Head. Sheep’s Head, alleen de naam al! De weg ernaartoe is tweebaans met in het midden een onderbroken streep. Halverwege het langgerekte en niet meer dan twee kilometer brede schiereiland verdwijnt de markering. Vlak voor je het einde van de wereld bereikt is het weggetje gedegradeerd tot een smalle strook asfalt. Het passeren van spaarzame tegenliggers is er een heikele onderneming.

Hoe minder asfalt, hoe meer schapen. Gezien de naam van het schiereiland moeten er hier meer zijn dan elders in Ierland. Schapen te over, huizen zien we bijna niet meer. Hoe houdt de bevolking hier het hoofd boven water? Een van hen heeft in ieder geval emplooi, zij runt de uitspanning Bernie’s Cup án Tea. We gebruiken er een kopje thee en een punt van, alweer, zelfgemaakte rabarbertaart. Daarna gaan we op pad.

Paars en geel
Zoals op alle schiereilanden is de route ook hier prima gemarkeerd. De kleine en onbewaakte witte vuurtoren pronkt op een rots, hoog boven een kolkende en huiveringwekkende watermassa. Vandaag is het kalm weer. Hoe gedragen die duizenden kilometers oceaan zich bij orkaankracht? De eerste twee uur lopen we parallel aan de noordkust van Sheep’s Head. Links, aan de overkant van Bantry Bay, ligt het schiereiland Beara. Het keiige en dan weer zompige pad doorkruist een eindeloos en desolaat landschap dat paars en geel kleurt van hei en brem. Zo nu en moeten we over stiles klimmen. Halverwege voert de route over een heuvelrug naar de zuidkant van Sheep’s Head. Aan de overkant van Dunmanus Bay ligt Mizen Head, het volgende en laatste in de reeks van schiereilanden.

Aan het einde van de middag en terug bij de auto blijkt Bernie’s Cup án Tea gesloten. De uitbaatster hield het blijkbaar voor gezien. Misschien richting een pint of glas malt whisky, toch meer haar cup of tea.

 

Oktober 2011

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.