Griezeveensepad: Rustig

Tekst: Wim Huijser    Foto's: Willem van Leuveren

Kaart

Praktische informatie

In mei 2017 verscheen bij uitgeverij Blauwdruk het boek 50 nieuwe Klompenpaden – Door het cultuurlandschap van Gelderland en Utrecht.

Een wandeling over een klompenpad brengt je niet alleen in contact met het landleven en de natuur, maar ook met de bijzondere verhalen van een plek. Klompenpaden inspireren soms om dieper in de geschiedenis te duiken of om langer stil te staan bij de ontwikkeling van nieuwe natuur. Iedere wandelaar ervaart de route op zijn of haar eigen manier. Na 50 Klompenpaden (2015) beschreven ook voor deze uitgave diverse auteurs, waaronder publicist Wim Huijser, persoonlijke ervaringen tijdens hun wandelingen. Deze verhalen werden opgeluisterd met foto’s van de routes, gedichten, schetsen en recepten voor gerechten met ingrediënten die langs de paden te vinden zijn. Klik hier voor uitgeverij Blauwdruk, die de wandelgidsen publiceerde.

Rondwandeling: Griezeveensepad (14 km)
Startpunt: Eethuisje De Heuveltjes, Apeldoornsestraat 36-1 in Voorthuizen; bushalte Bosweg in Voorthuizen (vanaf station Apeldoorn of Amersfoort)
Markering: Blauwe markering in de vorm van een klomp. De route is in twee richtingen gemarkeerd, zodat u de route zowel links- als rechtsom kunt wandelen.
Klik hier voor de website over klompenpaden.


Artikel

Print Friendly, PDF & Email

Wat zijn Klompenpaden?

Klompenpaden zijn rondwandelingen, ze gaan zoveel mogelijk over historische tracés en voeren over onverharde paden via boerenland en landgoederen. Met deze wandelroutes hopen Landschap Erfgoed Utrecht en Stichting Landschapsbeheer Gelderland bij te dragen aan de beleefbaarheid van het landschap en de cultuurhistorie. 

In Voorthuizen en omgeving kom ik al van kinds af aan. Voor vakantiegangers uit de Randstad waren het zo’n beetje de snelst bereikbare campings, en dat was te merken. Ik ben mij altijd de namen blijven herinneren die ik vanuit het dorp op weg naar ons vakantiehuisje in Stroe tegenkwam: Kieftveen, Welgelegen, Ponderosa en Tol Negen.Het zijn nog altijd namen waaraan niet te ontkomen valt, al hebben de talloze houten stacaravans in een halve eeuw plaatsgemaakt voor meer onderhoudsvriendelijke chalets. Desondanks is het toerisme altijd met Voorthuizen mee blijven groeien.

Vooruitziende blik
Het was al vroeg duidelijk dat het toerisme de samenleving in Voorthuizen geen windeieren zou leggen. Enkele jaren nadat in 1892 in Barneveld een ‘Vereniging voor Plaatselijk Belang en Vreemdelingenverkeer’ was opgericht, werd ook Voorthuizen ‘wakker’. Een vijftigtal personen kwam in een schuur bijeen om de organisatie ‘van het vacantieleven’ te bespreken. In 1932 was J.H.G. van der Woude de eerste ondernemer die zich in Nederland toelegde op de exploitatie van zomerhuisjes. ‘Voorthuizen kan deze initiatiefnemers dankbaar zijn voor hun ver vooruitziende blik, hun moed en durf om in die tijd het vakantieleven te organiseren en te stimuleren’, schreef de Barneveldse Courant een kwart eeuw later, toen de stedeling met iets minder wantrouwen werd bezien. Ondertussen bezochten zo’n 20.000 gasten per seizoen het Veluwse dorp. Zelfs internationaal raakte de VVV van Voorthuizen bekend. Naast de entree van het recreatie-imperium ‘De IJsvogel’ aan de Apeldoornsestraat stond in rood-wit-blauw het embleem van Willem van Oranje, met als onderschrift: Saevis Tranquillus in Undis (rustig te midden der woelige baren). Achter het hek vonden vakantiegangers rust en konden ze zich voor een of twee weken onttrekken aan het jachtige bestaan.

Schaapskuddes wassen
Even verderop, in natuurbad Kieftveen – een overblijfsel uit de tijd dat de maalschappen van Voorthuizen en Garderen er turf baggerden – was er op warme dagen volop gelegenheid tot verkoeling. Ooit wasten de herders er hun schaapskuddes, waarvoor de maalschappen nogal eens het alleenrecht opeisten. Ook ‘t Grieze Veen, dat ik samen met mijn vriend Jan Hiensch al aan het begin van onze wandeling passeerde, is zo’n overblijfsel van de veenafgravingen. Ook hier lieten Voorthuizenaren zich bij warm weer onderdompelen. Jan kent dit verscholen natuurgebiedje al zijn leven lang. Hij is om zo te zeggen in het dorp getogen, en keerde een aantal jaren geleden naar zijn ouderlijk huis terug. Eigenlijk is híj het die mij van de Klompenpaden heeft bewust gemaakt. Voor het eerste Klompenpadenboek maakte Jan als beeldend kunstenaar een serie iconen. Door te wandelen voelde hij de uitdaging om een heel persoonlijke ervaring in één beeld te pakken. In lood vonden zijn reliëfs hun uiteindelijke vorm.

Liefhebbers
Toen Jan en ik een jaar of vijf geleden halverwege een najaarsmiddag nog aan het Harscamperpad begonnen, hadden we geen erg in tijd en plaats. Terwijl we in gesprek waren, viel de avond over het Veluwse land. Middenin een weiland konden we geen paaltje, laat staan een klompenschildje, meer onderscheiden. Waar het pad leek te lopen, blokkeerde prikkeldraad ons de weg. Deze Harskampse vuurdoop bewees dat je zelfs op een Klompenpad kunt verdwalen. Vandaag is dat niet het geval. Het is een heldere decemberdag. Pas een week geleden is het pad officieel geopend. In zekere zin zijn we nog pioniers. Op de Hunnenweg komt ons een oudere dame op de fiets tegemoet. Ze stapt af en vraagt of wij het Klompenpad lopen. Zelf woont ze in de boerderij even verderop. Ze is benieuwd wat wandelaars van haar omgeving vinden. We vertellen dat we liefhebbers zijn. Even kijkt ze ons wantrouwend aan, maar ons doel is haar duidelijk om het even. Zolang het maar rustig blijft.

Januari 2018

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.