Eén pier en zeven zussen

Tekst: Hans Cuppen    Foto's: Joke Apswoude

Kaart

Praktische informatie

Algemeen
Het beschreven gebied ligt circa 100 km zuidelijk van Londen.
Wij hebben gebruik gemaakt van topografische kaart 199 (‘Eastbourne & Hastings’) uit de serie Ordnance Survey, schaal 1:50.000. Wilt u de kaart bekijken of bestellen, klik dan op Kaart Eastbourne & Hastings.
Er is gratis parkeergelegenheid bij Birling Gap (noordzijde van de weg).

Route
Loopafstand van Birling Gap naar Exceat: 6 km. Tussen Exceat en East Dean rijden de buslijnen 12, 12a en 13x (uitstappen ter hoogte van de pub Tiger Inn). Het traject tussen Exceat en East Dean kan ook lopend (door het bos) worden afgelegd; afstand 4 km. Loopafstand van East Dean (pub Tiger Inn) naar Birling Gap: 2 km.


Artikel

Print Friendly

Een wandeling over de fotogenieke krijtrotsformatie Seven Sisters biedt spectaculaire vergezichten. Maar eerst kuieren we over de Victoriaanse pier in het naburige Eastbourne.

Fish and chips
Zondagmiddag in Eastbourne. In wit gestoken mannen en vrouwen bowlen op het kort geschoren en perfect onderhouden grasveld van de plaatselijke bowlingclub; gras is nergens zo mooi als in Engeland! Op de boulevard laten de enkele inwoners uit Eastbourne zichzelf, oma of de hond uit. Men kuiert wat, leest op een bank een zondagskrant of verlekkert zich aan fish and chips. Een enkele tiener waagt zich in zee. De Victoriaanse panden aan de boulevard met de karakteristieke erkertjes zijn hoofdzakelijk in gebruik als hotelaccommodatie. Af te meten aan de vele bordjes vacancy laat de zomergast het half juni nog afweten.

Stormen
Vergane glorie of niet, ons voornaamste doel is er de in Victoriaanse stijl gebouwde en gratis toegankelijke driehonderd meter lange pier. Met een startkapitaal van vijftienduizend pond werd in 1866 met de bouw ervan begonnen. De pier is gebouwd op palen die op hun beurt rusten in kommen op de zeebodem, opdat de gehele constructie tijdens zwaar weer kan bewegen. Juni 1870 werd het bouwwerk officieel voor publiek geopend. In de decennia die erop volgden vertrokken vanaf de pier raderboten als veerverbinding met het Franse Boulogne. Daaraan kwam een einde toen in de Tweede Wereldoorlog de pier met geschut en camouflagenetten werd uitgerust, beducht dat Engeland was op een mogelijke vijandelijke aanval op Eastbourne. Ofschoon de badplaats tijdens de oorlog een flinke bommenlast te verwerken heeft gehad, doorstond de pier WOII ongeschonden. Wel teisterden door de jaren heen stormen de constructie op palen. Zo verdween op nieuwjaarsdag 1877 tijdens een zware storm een deel van de pier in zee.

Wit en blauw
De tegen de reling geplaatste banken, de lantaarns en uit staal en glas opgetrokken en versierde shelters om de bezoeker te beschermen tegen de wind zijn geschilderd in stemmig wit en blauw. Ook de houten bouwwerken in Victoriaanse stijl zijn stuk voor stuk een lust voor het oog, hoewel vermolmde vensterbanken en drempels doen vermoeden dat de pier toe is aan een gedegen opknapbeurt. De Camera Obscura is helaas gesloten. Als troost doen we ons in de Victorian Tea Rooms te goed aan scones met clotted cream en marmelade, uiteraard met een pot thee. We nestelen ons aan een tafeltje aan het raam en kijken uit over het strand, de boulevard en in het verlengde daarvan naar de hoge kliffen van Beachy Head, waarachter de Seven Sisters liggen, onze wandelbestemming van morgen.

White cliffs of Dover
Tussen Eastbourne en het twaalf kilometer westelijker gelegen Seaford Head strekt zich een fraai deel van de Sussex Downs uit, een van de zogenaamde Areas of Outstanding Naturel Beauty (AONB). Wie Beachy Head aandoet, staat er 170 meter boven de zee en heeft een prachtig uitzicht op het drukbevaren Kanaal en de Engelse zuidoostkust. Beneden in zee leidt een vuurtoren uit 1902 schepen naar veilige havens. Wij laten het populaire Beachy Head achter ons en rijden naar het drie kilometer verderop gelegen en iets minder toeristische Birling Gap, voor een wandeling over de Seven Sisters. Na koffie met verse lemon pie en carrot cake in het Birling Gap Cafe gaan we om elf uur op pad. Maar eerst kijken we vanaf het uitkijkpunt naar de kliffen waarover onze route voert. Door het fraaie weer – het is vrijwel windstil, de lucht is schoon gewaaid – contrasteren de hagelwitte wanden van de Seven Sisters met de overwegend blauwe lucht. Later zullen we in het bezoekerscentrum van Exceat uit de mond van een Engelsman opmaken dat de kliffen van de Seven Sisters op ansichtkaarten aan nietsvermoedende Engelandgangers worden ‘verkocht’ als de white cliffs of Dover.

Spectaculair
De Seven Sisters vormen een combinatie van zeven in elkaar overlopende krijtrotsheuvels, maximaal 75 meter hoog. De route die we lopen is onderdeel van de honderdzestig kilometer lange South Downs Way, een LAW van Eastbourne naar Winchester.

Ieder van de zeven zussen moet worden beklommen. Het zijn venijnige klimmetjes maar op de top wachten spectaculaire vergezichten naar de witte kliffen – het wit doet bijna pijn aan de ogen – van de andere zussen, het overwegend groene achterland en uiteraard de zee. De vlakte waarover we lopen is van door schapen begraasd gras, hier en daar komt de ondergrond van krijt tevoorschijn.

Zeemist
Bij Cliff End, waar de South Downs Way afbuigt van de zee, is het uitzicht weids. De kliffen maken er ruimte voor de vallei en monding van de meanderende Cuckmere rivier. De oevers van de rivier zijn grasland en doen denken aan Hollandse uiterwaarden. Er grazen schapen. De onderbreking van de kliffenkust door de riviermond is slechts enkele honderden meters breed. Aan de overzijde van de vallei klimt de rotskust al snel weer naar de hoogten van Seaford Head, dat de plaats Seaford afschermt van de zee. Als we uit het bezoekerscentrum van Exceat komen is een zeemist het land binnengetrokken. We besluiten de bus terug te nemen naar East Dean. Door de mist is het uitzicht vanuit de dubbeldekker beperkt. Een kwartiertje later is het op het terras van de Tiger Inn in East Dean fris. Na de thee zoeken we ons lopend door de mist een weg terug naar Birling Gap, waar een uurtje of vijf na ons vertrek van vanochtend de gezichten van de zeven zussen niet langer hagelwit zien maar grauw.

Juli 2012

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.