Dudeljo! – Hans Dorrestijn

Artikel

Print Friendly

Op de cover pronkt de wielewaal. Aan deze gele vogel die Nederland ’s zomers met een bezoek vereert, is een kinderliedje in de vorm van een canon gewijd dat heel Nederland kent en ooit weleens heeft gezongen: Dudeljoho klinkt zijn lied, dudeljoho en anders niet.

Wie met de aankoop van Dudeljo! een naslagwerk over de wielewaal of een heuse vogelgids in huis denkt te halen, heeft het mis. Zo spot Dorrestijn tijdens een wandeling van Geldermalsen naar Beesd weliswaar de koolmees en buizerd, maar het verhaal over die wandeling gaat toch in hoofdzaak over hoe de auteur zich onderweg groen en geel ergert aan van alles en nog wat: een gemeentewerker met een loeiende bladblazer, twee luidruchtige blonde jongetjes (‘Home Alone-ventjes’) die sneren dat oude mannetjes beter overweg kunnen met een rollator dan met een verrekijker (‘jammer genoeg had ik mijn stengun niet bij me’), een oud echtpaar op racefietsen (‘oude mensen horen niet op racefietsen!’), de mens in het algemeen die kabaal maakt (‘de helft van de psychiatrische inrichtingen kan gesloten als er paal en perk wordt gesteld aan geluidsoverlast’), een chagrijnige buschauffeur die op de vraag of er nog een bus naar Geldermalsen vertrekt niet meer antwoordt dan ‘misschien’. In Dudeljo! draait het niet om alledaagse vogels maar vooral om die ene vreemde vogel: Dorrestijn zelf. Een hilarisch boek waar de zelfspot en –kritiek vanaf druipen!

Recensie: Hans Cuppen

Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar
ISBN 978-90-38896-22-97, 224 blz,  oktober 2012 (ebook € 13,99)

 


Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.