De grootsheid van het al

Tekst: Liesbeth Vermeulen

Praktische informatie


Artikel

Print Friendly

De Grootsheid van het al is geen gewoon verslag van een voettocht van Rotterdam naar Marseille van 1200 km. Schrijver Raoul de Jong (1984) ontkent ook dat het een pelgrimage is. Wel is het ‘een hedendaagse odyssee’, opgedragen aan zijn overleden hond Puck. Een stem in zijn hoofd zei dat hij naar zijn moeder in Marseille moest lopen. En dat ging hij doen.

‘Ik wilde begrijpen in welke wereld ik leef. Hoe de wereld is geworden zoals hij is. En hoe anderen die wereld ervaren…Uitvinden welke wegen zij hadden gevonden naar het geluk.’

De Jong (danser, ‘levensgenieter’, Nederlandse moeder, Surinaamse vader), regelt wat sponsors, stopt de noodzakelijke spullen in een rugzak en trekt in augustus 2012 de voordeur van zijn Rotterdamse woning achter zich dicht. Onderweg schrijft hij stukjes over zijn belevenissen voor de website van de NRC, Padvinder genaamd. De grootsheid van het al is een bewerking van dit populaire weblog. Op het blog staan foto’s, in het boek treffende tekeningen.

Beetje anders
Het resultaat is een enorm charmant boek, meeslepend en ontroerend. Aanvankelijk lijkt het dat de Jong alleen op pad gaat, onvoorbereid. Maar alles blijkt net wat anders te zijn: hij heeft al eens een pelgrimage naar Rome gedaan en grote delen van deze tocht naar Marseille reist hij met vrienden en vriendinnen. Sterker: soms lift hij of vaart hij samen met zijn Italiaanse partner per boot over een kanaal. Flinke delen legt hij af met Robin, zijn fiets, vernoemd naar het vriendje van Batman. Maar Raoul de Jong schrijft hier weer zo aanstekelijk over dat hij ermee weg komt.

Goed voorbereid is hij niet, maar dat levert juist allerlei aanleidingen op voor contact: hij vraagt iedereen de weg en mag soms bij mensen thuis overnachten. In een abdij wordt hij bijna aangerand door een monnik. Mooie wandelpaden neemt hij meestal niet, wat ertoe leidt dat hij langs vreselijke winkelcentra en buitenwijken loopt en door troosteloze dorpen in Wallonië. Maar zo is het leven, lijkt De Jong te denken: het is niet allemaal rozengeur en maneschijn.

Verdwalen
Dat komt ook terug in het verslag van zijn tocht: hij verdwaalt regelmatig, moet soms zelfs buiten slapen zonder tent, staat voor gesloten hostels, kan geen eten vinden, want: geen winkels.

Regelmatig twijfelt hij aan de zin van zijn onderneming. Maar de conclusie is positief: ‘Ik was geheel afhankelijk van waar ik het meest bang voor was: De Ander. En dus lachte ik. Ik keek de ander in de ogen en liet hem weten hoe hard ik hem nodig had. En dat was het rare: vanaf het moment dat ik de deur achter me dichttrok lachte iedereen terug. Iedereen is aardig, overal. Iedereen heeft een verhaal, iedereen is interessant en van iedereen kun je houden, dat is wat ik deze reis begreep.’

En: ‘Het doel is niet om te functioneren als een geoliede robot. Het doel is om te leven.’ Bedankt Raoul!

2013

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.