Aveyron: ruig en schilderachtig

Tekst: Oda Willemse-Cuppen    Foto's: Oda Willemse-Cuppen

Kaart

Praktische informatie

Reis
De beschreven regio ligt ruim 1100 autokilometers van Utrecht.
Een alternatief is vliegen van Amsterdam naar Toulouse (retourprijs rechtstreekse vlucht vanaf € 250). Toulouse ligt 125 kilometer vanaf het beschreven gebied. Er is autoverhuur op de luchthaven van Toulouse.
Eigen vervoer in het gebied is onontbeerlijk.

Verblijf
Wij overnachtten in een particuliere woning.
In de beschreven regio is voldoende aanbod van overnachtingsmogelijkheden.

Wandelgidsen
Het departement Aveyron heeft de bezoeker een grote verscheidenheid aan wandelingen te bieden.
De TopoGuide-reeks kent de Franstalige wandelgids ‘L’Aveyron à Pied’, prijs € 17,95.
Verder is er de Franstalige gids ‘Les plus beaux villages de l’Aveyron… a pied’, prijs € 11,95.
Beide gidsen zijn te koop in de reisboekhandel of bij lokale VVV’s (Office de Tourisme).
De beschreven wandeling heet ‘Commune D’Ols et Rinhodes’ en maakt deel uit van een mapje met wandelingen, dat ooit is gekocht bij een lokale VVV.
Er zijn VVV’s in grotere plaatsen als Rodez, Villeneuve d’Aveyron, Villefranche-de-Rouergue .

Kijk voor algemene informatie over Aveyron op http://www.tourisme-aveyron.com/index_nl.php (Nederlands).


Artikel

Print Friendly

De regio Midi-Pyrénées, die zich vanaf de Pyreneeën in noordelijke richting uitstrekt, staat bekend als ruig. Wandelaars kunnen er hun hart ophalen!

 In het uiterste noorden van de regio Midi-Pyrénées en zuidelijk van de Auvergne ligt het departement Aveyron, dat zijn naam dankt aan de rivier die erdoorheen stroomt. Het noorden vormt een onherbergzaam landschap, dat diep wordt ingesneden door de rivieren Truyère en Lot. In het zuidoosten ligt het natuurgebied Grands Causses, een ruw kalkplateau, waardoor de rivieren Jonte en Dourbie zich een weg banen. Naast ruig natuurschoon biedt het departement de bezoeker ook veel cultuurgoed zoals tien plaatsen die tot de schilderachtigste van Frankrijk worden gerekend, waaronder Conques, Villefranche-de-Rouergue en de departementshoofdstad Rodez.

Aveyron is een van de dunbevolktste departementen van Frankrijk. De afgelopen decennia zochten inwoners van het departement hun economische heil in grote steden. Zo wonen er naar verluidt zelfs meer Aveyronezen in Parijs dan in Aveyron zelf.

Geen kip
De leegte van het departement ervaren we tijdens de wandeling, die we vandaag maken vanuit het plaatsje Ols, onderdeel van Ols-et-Rinhodes, circa zeven kilometer noordwestelijk van Villeneuve d’Aveyron. Ondanks de honderdtwintig inwoners heeft het dorp een mairie, die staat aan het kleine dorpsplein, waarop ook een monument voor slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog niet ontbreekt. We parkeren de auto achter de kerk waarvan de klok twaalf keer slaat als we op pad gaan. Zonder een kip tegen te komen lopen we binnen honderd meter het dorp uit. Voor ons ligt een groen dal met gele paardenbloemen. Langs de kant van de weg bloeien paarse judaspenning, gele brem, boterbloemen en madeliefjes.

Wasplaats
Over een verharde weg dalen we af naar het dal. We worden getroffen door rust en stilte. Het enige dat we horen zijn onze eigen voetstappen en het kraken van onze jassen. Hier en daar grazen koeien die ons nieuwsgierig aanstaren, wij vormen hun enige vermaak van de dag. In de verte horen we een koekoek, merels wedijveren om de mooiste zang. Even buiten Ols worden we verrast door een traditionele wasplaats. Hier wasten eeuwen geleden de inwoners zichzelf en ook hun kleren. Met een beetje fantasie ruiken we het zure verontreinigde water. De muren van de wasplaats zijn vervallen, het hout vermolmd. De wasplaats staat op de kaart en vormt een van de bezienswaardigheden van de wandeling.

Boeketje
Aan het einde van de verharde weg overspant een stenen bruggetje het riviertje Le Cavagnet. Door de stilte bevangen blijven we staan om te luisteren naar het kabbelende water. Dan vervolgen we over een bospad onze route in de richting van Mirabel, waar bovenop een heuvel een kapelletje staat. Terwijl een zoemende bij boven het ruime aanbod van bermbloemen op zoek is naar nectar, kunnen wij het niet laten een boeketje te plukken, dat we aan onze rugzakjes hangen.
Dan wacht ons een pittige klim naar een La Chapelle de Rinhodes Ols, een kapel uit de veertiende eeuw. Buiten adem openen we een piepend hekje, helaas blijkt de kapel gesloten.
Als alternatief eten we zittend op een oude steen onze lunch van stokbrood en water.
Nog even plassen en dan vervolgen wij onze weg.

Ici!
We lopen het bos uit en zien het gehucht Le Dougnou, niet meer dan een paar huizen waarvan er twee vervallen zijn en de luiken gesloten. Een onvriendelijke aanblik. Dan rent plotseling vanuit een boerderij een hond ons blaffend tegemoet. We schrikken. Eindelijk een levend wezen en dan krijg je dit. Vanuit het huis wordt ‘ici!’ geschreeuwd, waar het gevaarte niet op reageert. Stoïcijns lopen we door, de hond blaffend in ons kielzog. Even later geeft de hond zijn vijandigheid gelukkig op, wellicht ingegeven door de verschijning van Maria. We staan namelijk voor een groot ijzeren kruis en een Mariabeeld met kunstbloemen.
Door de hond en Maria zijn we even de kluts en de weg kwijt. Gelukkig zien we snel weer een geel teken en niet lang daarna doemen de vallei van de rivier Lot en het dorpje L’Aubrac voor ons op. We genieten van het fraaie uitzicht.

Geen terras
Een tijdje volgen we een pad tussen weilanden met grazende koeien door. Er is geen mens te bekennen, we zijn de enigen op de wereld. Twee paarden in de wei hinniken wanneer we ze gedag zeggen. Toch nog contact met een levend wezen! Tijdens de hele wandeling is er geen bankje te bekennen, laat staan een terras. We moeten het doen met onze rugzakjes vol proviand. Bij onze laatste stop gaan we zitten op een bemost muurtje, dat voelt als een kussen.
In de verte zien we het kerkje van Ols, het begin- en eindpunt van onze wandeling. We plukken nog wat paarse judaspenning, voor thuis in de vaas. We vatten de schamele ontmoetingen van vandaag samen: twee auto’s, evenveel paarden, een paar koeien, geen kip en een hond.
Tien kilometer wandelen en vier uur later is het ook in Ols nog even stil en verlaten.

Mei 2013

2 reacties

  1. Hoi zus,

    Leuk geschreven verhaal, en heel informatief. Ik moest hardop lachen om dat stukje over die vijandige hond. Bijvoorbeeld om zo’n zin als “Eindelijk een levend wezen en dan krijg je dit”.
    Ik hoop dat je dit vaker gaat doen!

    Groeten,
    Nico

  2. Hoi Oda,

    Ik heb met veel plezier je artikel gelezen en de foto’s bekeken.
    Je hebt talent hoor!
    Mag je inderdaad vaker doen!

    Kus Rina

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.